Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień

Wyobraź sobie, wyjmujesz z szafy od lat nieużywany płaszcz i sięgasz ręką do kieszeni, otwierasz szufladę starej komody albo zaglądasz do stojącej na półce zakurzonej szkatułki - co tam znajdziesz? Guzik, stary bilet do kina, żeton, muszelkę, pamiątki z przeszłości, zapomniane przedmioty twoje lub twoich bliskich. Bliskich, których już nie ma. Kiedy dotykamy metalowej zardzewiałej puszki, czerwonego guzika, niepełnej talii kart uruchamiają się wspomnienia i nic już nie powstrzyma lawiny, nie uciekniesz od anatomii zdarzeń. Niepostrzeżenie wciągają cię opowieści, udajesz się w podróż pełną ciemnych zakamarków, miejsc do których boisz się zajrzeć, bo po co rozdrapywać stare, dawno zagojone blizny. Okazuje się jednak, że nie jesteś w tym sam, że każdy kto słucha opowieści przedmiotów zna te historie, ma je zapisane w genach. Co przyniesie ta wędrówka? Może pozwoli oswoić potwora spod dziecięcego łóżka, może zagoi to co niezagojone, może przypomni kogoś o kim warto pamiętać. Może pojawi się refleksja skłaniająca do rozmowy, wybaczenia i opowiedzenia dzieciom po co trzymamy w szafie stary zegarek albo czym jest ten zasuszony korzonek w zakorkowanej fiolce...