Blood and Sun, Society of the Silver Cross, Linnea Hjertén

"Blood and Sun" to mroczny folk napisany przez Luke'a Tromiczaka i wykonywany przez zmieniającą się grupę muzyków z całych Stanów Zjednoczonych. Rytualny, potężny i głęboki - "Blood and Sun" łączy tradycyjny folkowy smutek z północnoamerykańską rozległością, duchową intensywnością i zamiłowaniem do mitopoetyckich krain. Ucieleśniają formę mrocznego folku, która nie wymaga fasady, tylko głosu, smyczków, perkusyjnego serca i powagi istnienia. Każdy utwór to czar niesiony głębokim głosem i surową obecnością. Ich występy są jak ognisko: rozgrzewające, prowokujące, klarujące. Założony w 2011 roku zespół zdobył międzynarodowe uznanie za swoje mroczne, ponure, gotyckie piosenki. Blood and Sun tematycznie zmaga się z osobistymi udrękami i pędem, przeplatanymi z nurtami metafizycznymi i pogańskimi, dostarczając wznoszące się i przejmujące melodie wychwalające heroizm i tragedię życia, jego radosny nadmiar i zawrót głowy losu.

Chociaż muzyka ma antyczne brzmienie i nostalgię za tajemnicą, zespół nie utożsamia się z nienawistną retoryką ani ideologiami i nie ma charakteru politycznego. Blood and Sun ma nadzieję na świat, który da siłę wszystkim swoim słuchaczom. Dążymy do resakralizacji świata, która dodaje tajemniczości i podziwu życiu: świat sensu i celu odczuwanego i dzielonego. Ta trasa wita "Aion's Light", trzeci pełnometrażowy album Blood and Sun, który przywraca wizję Luke'a amerykańskiego neofolku do jej najsurowszych fundamentów, jednocześnie zagłębiając się w pogranicze między pieśnią, zaklęciem i pamięcią. Album został w całości nagrany na tym samym czterokanałowym magnetofonie Tascam 414, którego użyto do nagrania pierwszego dema Blood and Sun. Utwory zostały napisane i nagrane w kolejności ich pojawiania się, efekty zostały nagrane na taśmie, a każdy odbity instrument zawężał ścieżkę do przodu. Każda decyzja miała znaczenie; surowy instynkt stał się częścią ostatecznej formy.

Muzycznie "Aion's Light" plasuje się gdzieś pomiędzy folkowym songiem lat 70., duchem undergroundowego black metalu a upiorną atmosferą ścieżek dźwiękowych horrorów klasy B. W całym albumie wyczuwalne są echa Scotta Walkera, "Of the Wand and the Moon", "Woven Hand", "Swans", Dave'a Bixby'ego, Exumy, Leonarda Cohena i "Storm". Akordy gitarowe są wbijane w ziemię jako fundament dla basu, klawiszy, perkusji i wokalu; oszczędne aranżacje nabierają wagi dzięki powtórzeniom, atmosferze i spójnym brzmieniom samego nagrania. W tej europejskiej trasie koncertowej w 2026 roku do Blood and Sun i Luke'a Tromiczaka dołączą wieloletni przyjaciele Erik Wivinus, Liliian Liu i Sawyer Gebauer.

Zespół Society of the Silver Cross pochodzi z Seattle w stanie Waszyngton. Ich muzyka jest mroczna, powolna i filmowa, gotycka i bombastyczna w równym stopniu. Zakorzeniona w tradycjach Indii i mroczniejszych stronach amerykańskiego folku. Ich śpiewne wokale poruszają się między melodią a rytuałem, wraz z 12-strunową gitarą akustyczną, fisharmonią, organami B3, Shahi Baają, rzadkimi syntezatorami i tonowo-tonowymi rytmami perkusyjnymi, które zakotwiczają całość w czymś pierwotnym. Rolling Stone, SPIN, UNCUT, Metal Injection i Brooklyn Vegan - wszystkie te publikacje o nich pisały. Bizarro.fm nazwał ich "jednym z najbardziej wyjątkowych zespołów nurtu gotyckiego na świecie". The 405 nazwał ich debiut "jednym z najbardziej wyjątkowych i porywających debiutów roku". Ich album "Festival of Invocations" z 2024 roku zgłębia życie, śmierć i piękno. Ich melodie, jak ujął to jeden z krytyków, są odą do hipnozy.

Linnea Hjertén to szwedzka artystka i wykwalifikowana producentka muzyczna, ceniona za głęboko sugestywne połączenie nordyckiego folku i rytualnego ambientu. Jej unikalne brzmienie, czasami określane jako "psychoakustyczna brama do odmiennych stanów świadomości", splata tradycyjne szwedzkie melodie ludowe, bezsłowne pieśni i minimalistyczne pejzaże dźwiękowe, tworząc duchowe i przejmujące doświadczenie dźwiękowe. Linnea nagrywa i miksuje cały swój materiał, a muzyka oddaje eteryczne piękno artystów takich jak Dead Can Dance i Forndom, zdobywając uznanie za głęboką muzyczną dojrzałość i intymne podejście. Jej muzyka jest zakorzeniona w jej własnych praktykach duchowych, wykorzystując dźwięk jako siłę uziemienia i manifestację intencji.