Raz Dwa Trzy

Jeśli kilku panów, którzy chcą być nauczycielami zakłada zespół muzyczny 31 lutego (sic!) 1990 roku, to już wiadomo, że będzie ciekawie. Wszystko w głowach jest tak dokładnie i po nauczycielsku poukładane, że już trzy miesiące później mają gotową tracklistę i wygrywają Studencki Festiwal Piosenki. W konkursie grają i śpiewają utwory w niezwykle oryginalnych aranżacjach i zinterpretowane z takim temperamentem, że jurorom trudno jest je jednoznacznie sklasyfikować, a co dopiero ocenić.

Na potrzeby kolejnych konkursów, festiwali i artykułów prasowych, które miałyby opisywać dokonania grupy i oceniać ich dzieła, zespół wymyśla kilka nowatorskich określeń: "lanszafty muzyczne", "happy spirit", czy "bridge music". Być może taka ściąga została pozytywnie odnotowana przez jurorów innych festiwali, bo wkrótce potem zespół został zaproszony do koncertu "Debiutów" Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i za swój występ otrzymał "Wyróżnienie". Bez dodatkowych określeń.

Później recenzenci odrzucają jednak sugestie grupy i określają zespół, jako wykonujący muzykę alternatywną, poezję śpiewaną, piosenkę studencką i przy użyciu jeszcze kilku innych, równie niepasujących określeń. To tylko pokazuje, jak wiele nowych pomysłów brzmieniowych, tekstowych, aranżacyjnych Raz Dwa Trzy angażuje w procesie tworzenia swojego repertuaru i ciągłego poszukiwania nowych form dla swojej nieposkromionej ekspresji i jak bardzo wymyka się tradycyjnemu modelowi myślenia o muzyce.

Styl, muzyka, płyty, koncerty Wszelkie próby opisania stylu muzycznego zespołu Raz Dwa Trzy z góry skazane są na niepowodzenie, szczególnie że każda kolejna płyta jest inna. Mimo to wystarczy przez kilka sekund posłuchać nowego utworu, żeby mieć pewność, że wyszedł on spod pióra Adama Nowaka i spółki. Niezwykle charakterystyczny głos wokalisty, brzmienie, w którym każdy poszukiwacz smaczków znajdzie coś dla siebie, a nad wszystkim unosi się niesamowity klimat tekstów, które często wymagają zdarcia kilku warstw, zanim dotrze się do sedna i zawartej w nim oryginalnej myśli. Nic dziwnego, że zespół dociera ze swoją muzyką przede wszystkim do tych słuchaczy, którzy stawiają sztuce bardzo wysokie wymagania i zadowoli ich tylko coś z najwyższej półki.

Muzycy biorą na warsztat tematy, które dla innych mogłyby stanowić przeszkodę nie do przejścia. Choć piosenki Agnieszki Osieckiej bardzo często śpiewane są przez artystów, którzy chcą przekonać publiczność do swoich interpretacji, to właśnie Raz Dwa Trzy dokłada do nich swoje trzy grosze i przekazując ukryte w nich treści tak, jak nikomu dotąd się to nie udało. Podobnie rzecz ma się z wymagającą niezwykłej finezji i inteligencji twórczej artystyczną schedą po Wojciechu Młynarskim. Jego teksty w ustach Adama Nowaka nabrały nowego znaczenia i zupełnie innego wymiaru emocjonalnego i energetycznego.

Działalność grupy i coraz większa jej popularność została szybko zauważona i doceniona przez muzyczny establishment. W gablotach za szklanymi drzwiami prywatnego archiwum artystów coraz wyraźniej zaczyna brakować miejsca na kolejne nagrody. Miejsce zajmują kolejne Fryderyki, szlachetne kruszce nagród za spektakularnie wysokie liczby określające sprzedaż kolejnych płyt i inne nagrody, które zespół zdobywa w uznaniu swoich wyjątkowych umiejętności tworzenia inteligentnej i wytrawnej rozrywki.

Aby możliwie szybko dyskontować festiwalowe i konkursowe sukcesy, Raz Dwa Trzy narzuciło na początku swojej kariery niezwykłe tempo wydawania kolejnych płyt. Fanom bardzo się to spodobało, czego wyraz dali ustawiając się w kolejkach po kolejne płyty i przyczyniając się do przyznawania zespołowi kolejnych certyfikatów i festiwalowych laurów. Najwyższy kunszt Raz Dwa Trzy pokazuje jednak na swoich koncertach. Świetny kontakt, jaki wokalista i reszta zespołu błyskawicznie nawiązują z publicznością, sprawia, że nawet najlepiej zrealizowane płyty i nagrania na DVD nie mogą przekazać atmosfery przedstawienia na żywo i każdy, kto posłucha zespołu, wie, że koniecznie musi znaleźć sposób, aby móc uczestniczyć w koncercie i własnymi zmysłami chłonąć energetyczny przekaz zespołu.